บริหารงานภาครัฐ
“เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน” (Sustainable Development Goals: SDGs) เป็นกรอบเป้าหมายการพัฒนาระดับโลกที่รับรองโดย 193 ประเทศสมาชิกขององค์การสหประชาชาติ (UN) เมื่อ ก.ย. 2015 ภายใต้วาระการพัฒนาที่ยั่งยืน ค.ศ. 2030 (2030 Agenda for Sustainable Development) เพื่อใช้เป็นทิศทางในการแก้ปัญหาสำคัญของโลกตั้งแต่ปี ค.ศ. 2016 ถึงปี ค.ศ. 2030 โดยมีแก่นแนวคิดสำคัญคือ “การไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง” (Leaving No One Behind)
แต่ “ประเทศไทยอาจไม่สามารถบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs) ได้ทันตามเป้าหมายในปี 2573” ซึ่งเป็นประโยคที่ถูกหยิบยกขึ้นในงาน “Rewrite Thailand’s Sustainable Development คิดใหม่ เขียนอนาคตประเทศไทยให้ยั่งยืน”
รายงานความก้าวหน้าการขับเคลื่อน SDGs ของไทยในรอบ 10 ปี (พ.ศ. 2559-2568) พบว่า เป้าหมายย่อยที่บรรลุผลแล้วมีเพียง 18.3% ขณะที่เกือบครึ่งหนึ่งยังคงอยู่ห่างไกลจากเป้าหมาย สะท้อนความท้าทายของไทย แม้จะมีความก้าวหน้าด้านการเข้าถึง การวางระบบ และการจัดทำแผน แต่ยังไม่สามารถเปลี่ยนความก้าวหน้าเหล่านั้นให้เป็นผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม และยกระดับคุณภาพชีวิตประชาชนได้จริง
ภาพแสดงสถานะ SDGs ไทย 17 เป้าหมาย คาดว่าจะไม่บรรลุเป้าหมายใดเลยในปี 2573
ไทยเก่งวางระบบ แต่ผลลัพธ์พลาดเป้า
เฉลิมพงศ์ คงเจริญ คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และ Lead Author รายงานความก้าวหน้าการขับเคลื่อน SDGs ประเทศไทย เริ่มต้นด้วยการประเมินว่า ไทยมีแนวโน้มไม่สามารถบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs) ทั้งหมดภายในปี 2573 โดยจากการประเมินเป้าหมายย่อย 168 เป้าหมาย เนื่องจากในเป้าหมายย่อย 168 เป้าหมาย จากทั้ง 17 เป้าหมายหลัก ในปี 2568 พบว่า มีเพียง 18.3% ที่บรรลุเป้าหมายแล้ว และอีก 14.2% มีความก้าวหน้า ขณะที่ส่วนใหญ่ 45% ยังมีความท้าทายหรืออยู่ห่างไกลจากเป้าหมาย และอีก 18.3% มีสถานะถดถอย
หากประเทศไทยยังคงดำเนินการพัฒนาในแนวทางเดิม คาดว่าจะมีเป้าหมายย่อยเพียง 29% ที่มีแนวโน้มบรรลุเป้าหมายได้ภายในปี 2573
ภาพแสดงสถานะเป้าหมายด้านการพัฒนาคน แม้เข้าถึงบริการสาธารณะได้มาก แต่คุณภาพชีวิตไม่ได้ดีขึ้น
เมื่อจำแนก SDGs ออกเป็น 5 ด้าน พบสถานการณ์ที่แตกต่างกัน ดังนี้
ด้านการพัฒนาคน ปัจจุบันคนไทยสามารถเข้าถึงระบบบริการสาธารณะต่าง ๆ ได้มากขึ้น เช่น ระบบหลักประกันสุขภาพ แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณภาพชีวิตจะดีขึ้นตาม สะท้อนได้จากอัตราการเสียชีวิตจากโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (NCDs) ที่เพิ่มขึ้น เช่นเดียวกับด้านการศึกษาที่แม้ประชาชนจะเข้าถึงการศึกษาได้ถึง 99% แต่ทักษะที่ได้รับยังไม่เพียงพอต่อการพัฒนา
ภาพแสดงเป้าหมายด้านเศรษฐกิจที่กำลังถดถอย
ด้านเศรษฐกิจและความมั่นคง พบว่ามีเพียงเป้าหมายที่ 8 หรือการส่งเสริมงานที่มีคุณค่าและการเติบโตทางเศรษฐกิจที่มีสถานะถดถอย ขณะที่เป้าหมายที่ 7 ด้านพลังงานยังอยู่ห่างไกลจากความสำเร็จ แม้ประชาชนจะเข้าถึงพลังงานได้ แต่สัดส่วนการใช้พลังงานสะอาดยังอยู่ในระดับต่ำ นอกจากนี้ ยังมีความท้าทายในประเด็นอื่น ๆ โดยเฉพาะการพัฒนาเมืองที่ยังเผชิญปัญหาหลายด้าน
ภาพแสดงเป้าหมายสิ่งแวดล้อมก้าวหน้ามากสุด แต่บางเป้าหมายก็ใกล้ถดถอย
ด้านสิ่งแวดล้อม เป็นกลุ่มที่มีความก้าวหน้ามากที่สุด โดยเฉพาะเป้าหมายด้านทรัพยากรทางทะเล ซึ่งมีความก้าวหน้าสูงที่สุดในบรรดา 17 เป้าหมาย และมีเป้าหมายย่อยที่บรรลุแล้วถึง 40% อย่างไรก็ตาม แม้ภาพรวมจะมีความก้าวหน้า แต่ยังมีบางเป้าหมายที่มีแนวโน้มถดถอยในอนาคต โดยเฉพาะเป้าหมายที่ 13 ด้านการรับมือกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และเป้าหมายที่ 15 ด้านระบบนิเวศบนบก ซึ่งคาดว่าสถานการณ์ในปี 2573 จะยิ่งแย่ลง
ภาพแสดงเป้าหมายด้านสันติภาพและความยุติธรรม และด้านความเป็นหุ้นส่วนเพื่อการพัฒนา
ด้านสันติภาพและความยุติธรรม และด้านความเป็นหุ้นส่วนเพื่อการพัฒนา พบว่า เป้าหมายย่อยที่บรรลุผลส่วนใหญ่เป็นเรื่องการวางกลไกและระบบต่าง ๆ แต่ยังมีหลายประเด็นที่ไม่สามารถสร้างผลลัพธ์ได้ตามเป้าหมาย สะท้อนให้เห็นว่าประเทศไทยมีระบบรองรับ แต่ยังขาดกลไกที่ทำให้การดำเนินงานนำไปสู่ผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม
“ไทยเก่งในเรื่องการเข้าถึง การวางระบบ การมีแผน แต่เรามีความท้าทายในเรื่องของการแปลงแผนให้ไปสู่เชิงปฏิบัติเพื่อให้เกิดความครอบคลุมเกิดคุณภาพและผลลัพธ์ที่เราต้องการ ซึ่งไปดูตัวเป้าหมายย่อยต่าง ๆ ถ้าเราลองจัดเป็นกลุ่มเชิงผลลัพธ์กับกระบวนการก็จะเห็นได้ว่าส่วนที่ถดถอยส่วนใหญ่ จะเป็นส่วนที่เป็นผลลัพธ์” ผศ. เฉลิมพงศ์ กล่าว
แนะจัดลำดับเป้า SDGs เร่ง 2 กลุ่มสำคัญก่อนถึงปี’73
แม้ SDGs จะประกอบด้วย 17 เป้าหมายหลัก และ 169 เป้าหมายย่อย แต่การผลักดันให้ทุกเป้าหมายบรรลุผลภายใน 5 ปีที่เหลือ (2573) เป็นเรื่องยาก ดังนั้น ประเทศไทยจึงจำเป็นต้องพิจารณาความเชื่อมโยงระหว่างเป้าหมายย่อยต่าง ๆ เพื่อจัดลำดับความสำคัญและกำหนดทิศทางการขับเคลื่อนให้ชัดเจนขึ้น
จากการศึกษาพบว่า เป้าหมายที่มีความเชื่อมโยงกับเป้าหมายอื่นค่อนข้างสูง ได้แก่ เป้าหมายที่ 17 ว่าด้วยความร่วมมือเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน และเป้าหมายด้านสถาบัน ซึ่งเป็นกลไกสำคัญในการสนับสนุนให้เป้าหมาย SDGs อื่น ๆ บรรลุผล ขณะเดียวกัน ยังมีอีก 5 เป้าหมายหลักที่ทำหน้าที่เป็นเสาหลักและมีความเชื่อมโยงกับเป้าหมายอื่น ๆ จึงเป็นอีกกลุ่มเป้าหมายที่มีความสำคัญต่อการขับเคลื่อนร่วมกัน
2 กลุ่มเป้าหมาย SDG ที่ไทยควรเร่งพัฒนาก่อนถึงปี 2573
เมื่อพิจารณาทั้งสถานะปัจจุบัน แนวโน้มความก้าวหน้าและความเชื่อมโยงระหว่างเป้าหมายต่าง ๆ พบว่า ประเทศไทยควรเร่งผลักดัน SDGs ใน 2 กลุ่มสำคัญ สำหรับการพัฒนาที่ยั่งยืนในอีก 5 ปีข้างหน้า
- กลุ่มแรก คือ เป้าหมายที่มีความก้าวหน้าและใกล้บรรลุเป้าหมาย รวมถึงมีความเชื่อมโยงกับเป้าหมายอื่น ได้แก่ การสร้างสถาบันที่มีประสิทธิภาพและโปร่งใส การยกระดับอุตสาหกรรมให้เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และการกำจัดสารเคมีและของเสียอันตราย
- กลุ่มที่สอง คือ เป้าหมายที่ยังอยู่ห่างไกลจากความสำเร็จหรือมีสถานะถดถอย แต่มีความเชื่อมโยงกับเป้าหมายอื่นในระดับสูง ได้แก่ การส่งเสริมความร่วมมือจากทุกภาคส่วน การยกระดับผลิตภัณฑ์และความหลากหลายทางเศรษฐกิจ และการส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ซึ่งเป็นประเด็นที่ควรเร่งผลักดันเพื่อให้เกิดผลต่อการพัฒนาในมิติอื่น ๆ ด้วย
ไม่ใช่แค่เพิ่มนโยบาย แต่ต้องเชื่อมเป้าหมาย-ดึงทุกภาคส่วนร่วม
การแก้ปัญหาเพื่อขับเคลื่อนเป้าหมาย SDGs อาจไม่สามารถทำได้ด้วยการเพิ่มนโยบายใหม่เพียงอย่างเดียว แต่จำเป็นต้องปรับกระบวนการและวิธีคิดในการพัฒนา โดย ชานนทร์ เตชะสุนทรวัฒน์ คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และหนึ่งในผู้เขียนหลัก (Lead Author) รายงานความก้าวหน้าการขับเคลื่อน SDGs ของไทย ได้เสนอหลักคิดสำคัญ 3 ประการ
- ประการแรก เมื่อทรัพยากรมีจำกัด ความร่วมมือระหว่างภาคส่วนต่าง ๆ จะยิ่งมีความสำคัญ ทั้งภาครัฐส่วนกลาง ภาครัฐท้องถิ่น ภาคเอกชน ภาคประชาสังคม และประชาชน ซึ่งควรเข้ามามีบทบาทในการพัฒนามากขึ้น
- ประการที่สอง ต้องปรับจากการมองเป้าหมาย SDGs แยกเป็นรายข้อ มาให้ความสำคัญกับความเชื่อมโยงระหว่างเป้าหมายมากขึ้น โดยเลือกดำเนินการในประเด็นที่สามารถส่งผลต่อการพัฒนาด้านอื่น ๆ ได้ด้วย
- ประการที่สาม กระบวนการมีความสำคัญไม่แพ้เป้าหมาย โดยเฉพาะเป้าหมายที่ 16 และเป้าหมายที่ 17 ซึ่งเกี่ยวข้องกับการมีส่วนร่วมและปัจจัยเชิงสถาบัน รวมถึงกติกาที่เปิดโอกาสให้ทุกภาคส่วนเข้ามามีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนการพัฒนา
จากการศึกษาของทีมวิจัย ยังพบข้อจำกัดสำคัญเรียกว่า “5 เพดานกระจก” ที่ขัดขวางไม่ให้ทรัพยากรและแผนการพัฒนาของไทยนำไปสู่ผลลัพธ์ตามเป้าหมายที่ต้องการ ประกอบด้วย
1. การพัฒนาศักยภาพคน ประเทศไทยมีความก้าวหน้าในการสร้างความครอบคลุมด้านการดูแลประชาชน แต่ยังมีช่องว่างด้านคุณภาพ เช่น ระบบสุขภาพที่ประชาชนเข้าถึงบริการได้ แต่ยังมีปัญหาโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง ซึ่งไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยระบบโรงพยาบาลเพียงอย่างเดียว จึงต้องสนับสนุนกลไกในระดับชุมชน เช่น อาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน (อสม.) และโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล ให้เข้ามามีบทบาทด้านการป้องกันโรคและการดูแลสุขภาพระยะยาวมากขึ้น โดยผสานการทำงานระหว่างภาครัฐ ท้องถิ่น และชุมชน เพื่อเปลี่ยนความครอบคลุมให้กลายเป็นการพัฒนาศักยภาพของประชาชน
2. การเชื่อมโยงเป้าหมายการพัฒนา โดยการกำหนดนโยบายสาธารณะต้องคำนึงถึงผลกระทบที่เชื่อมโยงไปยังมิติอื่น ไม่ใช่มุ่งแก้ปัญหาเพียงด้านเดียว เช่น การจัดการปัญหาฝุ่นควันและการเผาป่า ซึ่งต้องคำนึงถึงเศรษฐกิจของชุมชนและรายได้จากการใช้ประโยชน์จากป่าของประชาชนด้วย
3. ความเป็นธรรมไม่ได้หมายถึงการกระจายทรัพยากรหรือเงินให้ประชาชนอย่างเท่าเทียมเท่านั้น แต่ยังหมายถึงการสร้างสังคมที่ผู้คนมีความไว้วางใจต่อกัน ลดความขัดแย้ง และเป็นพื้นฐานสำคัญของสันติภาพ
4. การมีส่วนร่วม เป็นกลไกสำคัญในการดึงศักยภาพ ความรู้ และทรัพยากรจากคนหลากหลายกลุ่มในสังคม ไม่จำกัดเฉพาะความรู้จากภาครัฐ แต่ยังรวมถึงภาคประชาชนและชุมชน ซึ่งจะช่วยยกระดับทั้งคุณภาพและความชอบธรรมของนโยบาย แม้ไทยจะมีช่องทางเปิดรับฟังความคิดเห็น เช่น รับฟังร่างกฎหมายและการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม (EIA) แต่ปัญหาคือความคิดเห็นเหล่านั้นยังไม่ถูกนำไปใช้จริง ขณะที่ภาคเอกชนหรือประชาชนที่ออกมาตรวจสอบยังอาจเผชิญการฟ้องร้องเพื่อปิดปาก (SLAPP)
5. ธรรมาภิบาล ซึ่งไม่ได้หมายถึงการป้องกันการทุจริตคอร์รัปชันเพียงอย่างเดียว แต่ยังครอบคลุมถึงการประสานการทำงาน ทรัพยากร แผนงาน งบประมาณ และผลลัพธ์ เพื่อให้เกิดกระบวนการเรียนรู้ร่วมกันของสังคม แม้ประเทศไทยจะมีความก้าวหน้าในการวางโครงสร้างองค์กร การจัดทำแผน ระบบข้อมูลและการตรวจสอบ รวมถึงนโยบายรัฐบาลดิจิทัล แต่ยังมีช่องว่างสำคัญ คือแผนงาน งบประมาณ และตัวชี้วัดของแต่ละหน่วยงานยังเชื่อมโยงกันไม่เพียงพอ อีกทั้งผลการดำเนินงานในปีที่ผ่านมาอาจยังไม่ถูกนำกลับไปใช้ปรับปรุงแผนในปีถัดไป
นอกจากนี้ การนำเสนอผลการดำเนินงานด้านความยั่งยืนของภาคเอกชนบางกรณียังอาจมีลักษณะเกินจริง จึงจำเป็นต้องพัฒนากติกาและแรงจูงใจให้ภาคธุรกิจเข้ามามีบทบาทในการพัฒนาที่ยั่งยืนมากขึ้น
อย่างไรก็ตามการทำลายข้อจำกัดทั้ง 5 ประการ จำเป็นต้องอาศัย 7 วิธีคิดนำทาง ได้แก่
- เสริมสร้างระบบสวัสดิการให้ประชาชนได้รับอย่างครบถ้วนและทั่วถึง
- ส่งเสริมการแข่งขันในตลาด
- กระจายอำนาจควบคู่ไปกับการกระจายทรัพยากร
- พัฒนาข้อมูลสาธารณะให้เป็นโครงสร้างพื้นฐานสำคัญของการตัดสินใจร่วมกัน
- ส่งเสริมให้การมีส่วนร่วมมีพลังในการกำหนดนโยบาย
- พัฒนากฎหมายให้คุ้มครองสิทธิและเปิดทางให้เกิดนวัตกรรม
- ทำให้กระบวนการพัฒนาที่ยั่งยืนเป็นกระบวนการเรียนรู้ร่วมกันของสังคม
7 ยุทธศาสตร์ พลิกวิธีพัฒนาประเทศ
การขับเคลื่อน SDGs จำเป็นต้องปรับเปลี่ยนทั้งระบบ โดยปัทมาวดี โพชนุกูล Lead Coordinating Author ชุดรายงานและแผนการขับเคลื่อน SDGs ประเทศไทย เสนอวางยุทธศาสตร์ 7 ด้าน ครอบคลุมตั้งแต่การพัฒนาคน กลไกตลาด กลไกท้องถิ่น การปฏิรูปภาครัฐ การมีส่วนร่วม ตลอดจนการสร้างระบบขับเคลื่อนที่มีแรงจูงใจและความรับผิดชอบ พร้อมส่งเสริมการเรียนรู้และปรับตัวให้ทันต่อสถานการณ์ เริ่มจาก
ยุทธศาสตร์ที่ 1 การพัฒนาคน ให้ความสำคัญกับการบูรณาการข้อมูลด้านเศรษฐกิจและสังคมของประชาชน โดยเฉพาะข้อมูลรายครัวเรือนให้เป็นเอกภาพ เนื่องจากปัจจุบันข้อมูลด้านการศึกษา สุขภาพ และสวัสดิการยังแยกส่วนกัน ทำให้การแก้ไขปัญหาไม่สามารถมองเห็นความเชื่อมโยงของปัญหาที่เกิดขึ้นกับคนคนเดียวกันได้อย่างรอบด้าน
ทั้งนี้การมีฐานข้อมูลที่เชื่อมโยงกันจะช่วยให้หน่วยงานรัฐสามารถวางแผนและจัดบริการได้ตรงกับความต้องการ โดยเฉพาะกลุ่มเปราะบาง รวมถึงการจัดสรรทรัพยากรให้เพียงพอและเป็นธรรม เพื่อลดความเหลื่อมล้ำในแต่ละพื้นที่
ยุทธศาสตร์ที่ 2 ปรับกลไกตลาดให้เป็นธรรมและรับผิดชอบ มุ่งสร้างการแข่งขันภายใต้กติกาที่เป็นธรรม เพิ่มอำนาจต่อรองให้แรงงานและผู้บริโภค รวมถึงลดความเหลื่อมล้ำการเข้าถึงข้อมูล การสนับสนุนจากภาครัฐ และแหล่งเงินทุนของผู้ประกอบการแต่ละขนาด โดยเสนอให้ทบทวนกฎหมายและมาตรการที่เกี่ยวข้อง เช่น พ.ร.บ.การแข่งขันทางการค้า กฎหมายแรงงานสัมพันธ์ กลไกคุ้มครองผู้บริโภค และระบบจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐ ซึ่งควรคำนึงถึงความคุ้มค่ามากกว่าการพิจารณาเฉพาะราคาต่ำสุด
นอกจากนี้ ยังเสนอให้เปิดโอกาสให้ภาคเอกชนเข้ามามีส่วนร่วมในการจัดบริการสาธารณะมากขึ้น โดยรัฐยังคงทำหน้าที่กำกับดูแลคุณภาพและราคาที่เหมาะสม รวมถึงใช้มาตรการทางการเงิน การคลัง และภาษี เพื่อให้ผู้ประกอบการรับผิดชอบต่อต้นทุนด้านสิ่งแวดล้อมที่เกิดจากการดำเนินธุรกิจของตนเอง ไม่ผลักภาระให้สังคมเป็นผู้รับผลกระทบ
ยุทธศาสตร์ที่ 3 เพิ่มบทบาทของท้องถิ่นและชุมชน เสนอให้ทบทวนการกระจายอำนาจ โดยกำหนดภารกิจและอำนาจตัดสินใจของท้องถิ่นให้ชัดเจน พร้อมเพิ่มรายได้ให้เพียงพอกับภารกิจ และเสริมศักยภาพในการบริหารจัดการตนเอง นอกจากนี้ ควรเชื่อมโยงแผนชุมชน แผนพัฒนาท้องถิ่น และแผนจังหวัดให้สอดคล้องกัน เพื่อให้ท้องถิ่นสามารถบูรณาการการพัฒนาเชิงพื้นที่ ทั้งด้านสุขภาพ การศึกษา และระบบขนส่งสาธารณะได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ยุทธศาสตร์ที่ 4 เปิดเผยข้อมูลเพื่อการตัดสินใจ โดยให้ความสำคัญกับการใช้ข้อมูลที่มีคุณภาพ เชื่อถือได้ และเป็นเอกภาพ โดยเสนอให้การเปิดเผยข้อมูลเป็นค่าเริ่มต้น โดยเฉพาะข้อมูลด้านมลพิษ พลังงาน และกากอุตสาหกรรม เพื่อให้ประชาชนสามารถเข้าถึงข้อมูลและมีส่วนร่วมในการติดตามตรวจสอบได้ พร้อมทั้งปรับปรุงกลไกกำกับดูแลการเปิดเผยข้อมูล ด้วยการเพิ่มบทบาทของบุคคลภายนอกภาครัฐในการกำหนดข้อมูลที่ควรเปิดเผย และคุ้มครองผู้ที่ทำหน้าที่ดังกล่าว
ยุทธศาสตร์ที่ 5 ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของภาคีเครือข่าย มุ่งให้ทุกภาคส่วนสามารถเข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาประเทศ ตั้งแต่รับฟังความคิดเห็น ร่วมออกแบบ ไปจนถึงมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ โดยข้อมูลที่เปิดเผยและเป็นชุดเดียวกันจะช่วยให้ภาคีต่าง ๆ เข้าใจปัญหาร่วมกัน ลดความขัดแย้ง และทำงานไปในทิศทางเดียวกัน นอกจากนี้ ยังควรเปิดโอกาสให้ประชาชนและภาคประชาสังคมเข้ามามีส่วนร่วม รวมถึงเปิดช่องทางให้ชุมชน ภาคเอกชน และภาคประชาสังคมร่วมออกแบบบริการสาธารณะ
ยุทธศาสตร์ที่ 6 มุ่งสร้างระบบขับเคลื่อนที่มีแรงจูงใจและความรับผิดชอบ ครอบคลุมตั้งแต่ระบบแผน งบประมาณ ไปจนถึงติดตามและประเมินผล ซึ่งควรใช้เป็นเครื่องมือในพัฒนาและปรับปรุงการทำงาน ก่อนนำไปสู่การกำหนดความรับผิดชอบหรือมาตรการให้คุณและให้โทษในกรณีที่หน่วยงานไม่สามารถทำตามเป้าหมายได้และไม่มีการปรับตัว
ยุทธศาสตร์ที่ 7 ให้ความสำคัญกับการเรียนรู้และปรับตัว โดยนำผลการติดตามและประเมินผลกลับมาใช้เป็นข้อมูลเพื่อพัฒนาการทำงาน เพื่อให้หน่วยงานภาครัฐสามารถตอบสนองต่อสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงได้ดีขึ้น พร้อมขยายตัวอย่างการทำงานที่มีประสิทธิภาพซึ่งปัจจุบันยังกระจัดกระจายอยู่ ให้กลายเป็นกลไกเชิงระบบที่สามารถขับเคลื่อนการพัฒนาประเทศได้ต่อเนื่อง
“ทำไงให้การพัฒนาที่ยั่งยืนเป็น กระแสหลักในสังคม ไม่ใช่เป็นโครงการ หลักหมายความว่า ผู้คนตระหนักรู้ ผู้คนมีส่วนร่วม แล้วรัฐเป็นตัวนำในการขับเคลื่อนเรื่องนี้ ถ้าทำให้เป็นกระแสหลักในสังคมได้ SDG ถึงจะไปได้ แต่ถ้ายังกะปริดกะปรอยแบบนี้ เป็นแค่บางโครงการแบบนี้ ก็คิดว่าจะไม่ถึงเป้าหมายเหมือนที่เห็นอยู่ในปัจจุบัน” ปัทมาวดี กล่าว
บทความที่เกี่ยวข้อง:
