เมื่อโจทย์ใหญ่ของภาครัฐไทย ไม่ใช่แค่จำนวนข้าราชการ
มาตรการลดกำลังคนภาครัฐที่ออกมาช่วงนี้ สะท้อนมุมมองของรัฐบาลว่า ให้ความสำคัญกับการลดรายจ่ายภาครัฐ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นรายจ่ายประจำ ที่เป็นเงินเดือนค่าจ้าง ทำให้ไม่มีช่องว่างงบประมาณมาทุ่มกับนโยบายอื่น ๆ ที่ควรจะเกิดขึ้นได้
ยกระดับนโยบายป้องกันเหตุความรุนแรง : เลิกสอบสวนมูลเหตุ-ควบคุม มาสู่ “ทำความเข้าใจความรู้สึก”
จากเหตุการณ์เยาวชนเข้าถึงอาวุธปืนพร้อมกระสุนหลายนัดแล้วพกมาในโรงเรียนจนนำไปสู่การเสียชีวิตของครู น้องนักเรียน และผู้ก่อเหตุ รวมถึงเหตุความรุนแรงอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้าและเกิดขึ้นตามมา ก่อให้เกิดคำถามสำคัญในการมองไปข้างหน้าคือจะทำอย่างไรจึงจะไม่เกิดเหตุในลักษณะเช่นนี้อีก
หากเราจะเสิร์ฟชาไทยในถ้วยชาเขียว: ข้อคิดบางประการเกี่ยวกับภาษีบ้านเกิดเมืองนอน
เป็นที่แน่ชัดแล้วว่า รัฐบาลอนุทินสองมีความตั้งใจจะผลักดันร่างพระราชบัญญัติจัดระบบภาษีเงินได้และบริจาคเงินเพื่อการพัฒนาท้องถิ่นหรือที่เรียกสั้น ๆ ว่า กฎหมายภาษีบ้านเกิดเมืองนอน โดยได้รับแรงบันดาลใจจาก Furusato Nozei ของประเทศญี่ปุ่น
การยุบหน่วยงานภาครัฐ ในมุมมองเชิงเปรียบเทียบ
การยุบและควบรวมหน่วยงานภาครัฐกลับมาอยู่ในความสนใจของสังคมอีกครั้ง เมื่อรัฐบาลเตรียมผลักดันการปรับโครงสร้างหน่วยงานที่มีภารกิจทับซ้อนกัน ในฐานะส่วนหนึ่งของการปฏิรูประบบราชการที่ไม่ได้มุ่งเพียงลดขนาดองค์กรและภาระงบประมาณ แต่ยังหมายถึงการยกระดับประสิทธิภาพการทำงานของรัฐ
ระบบราชการไทย “รักษาคนที่ใช่” ไม่ได้: ว่าด้วยความล้มเหลวของการรักษาคนไว้ในระบบราชการไทย
ในปีงบประมาณ 2567 ระบบราชการพลเรือนสามัญของไทยสูญเสียกำลังคนไปทั้งสิ้น 19,006 คน ในจำนวนนี้เกษียณอายุราชการ 9,248 คน และลาออกด้วยความสมัครใจ 9,109 คน ตัวเลขทั้งสองชุดนี้ใกล้เคียงกันจนแทบไม่ต่างกัน (สำนักงาน ก.พ., 2568) และสะท้อนภาพความไม่ปกติในระบบราชการ
จากรัฐธรรมนูญแบบ Crowdsourced ถึงการมีส่วนร่วมแบบ “แตะแขนกรวดน้ำ”
หลังการเข้าพบตุลาการศาลรัฐธรรมนูญนำโดยประธานคณะกรรมาธิการการพัฒนาการเมือง ประธานตุลาการศาลรัฐธรรมนูญได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับกรณีคำวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญที่ 18/2568 ซึ่งมีส่วนหนึ่งระบุว่า “รัฐสภาไม่อาจให้ประชาชนเลือกผู้ร่างรัฐธรรมนูญโดยตรง”
นโยบายที่ดีไม่ได้เกิดจากเจตนาดีเพียงอย่างเดียว: ทำไมรัฐต้อง “ออกแบบนโยบาย” ให้เป็น
เวลาได้ยินคำว่า “การออกแบบ” หลายคนอาจนึกถึงรูปลักษณ์ บรรจุภัณฑ์ หรือการทำให้อะไรสักอย่างดูสวยและใช้ง่ายขึ้น แต่ในโลกของนโยบายสาธารณะ การออกแบบไม่ใช่การทำสไลด์อธิบายตัวเลขของนโยบายให้ดูสวยหลังจากรัฐบาลตัดสินใจแล้ว และไม่ใช่เพียงการตั้งชื่อโครงการให้ติดหูเท่านั้น
การเดินทางที่แสนยาวไกลของนโยบายนำอาหารกลับบ้าน
สงครามในตะวันออกกลาง ทำให้เกิดความเสี่ยงด้านอาหาร เมื่อต้นทางปุ๋ยไนโตรเจนผ่านช่องแคบฮอร์มุซสะดุดลง อีกทั้งขั้นตอนผลิตต้องพึ่งพาเมล็ดพันธุ์และเทคโนโลยีจากต่างประเทศ ขณะที่ต้องพึ่งพาจากการนำเข้าและส่งออก ทำให้เผชิญความเสี่ยงมากยิ่งขึ้น "ปิยะพงษ์ บุษกงก์"เสนอว่าต้องกลับไปหานโยบาย "นำอาหารกลับบ้าน"
ปัญหาการทุจริตของไทยในมุมมอง OECD
ประเทศไทยกำลังเดินหน้าเข้าสู่กระบวนการเป็นสมาชิกองค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา (Organisation for Economic Co-operation and Development: OECD) ซึ่งไม่ได้เป็นแต่เพียงการยกระดับสถานะทางเศรษฐกิจหรือภาพลักษณ์ของประเทศเท่านั้น