แท็ก: ท้องถิ่น

ขยะและน้ำเสียจากอุตสาหกรรมในหลายพื้นที่ทะลักออกมาจากน้ำท่วม สร้างความเสียหายให้กับสภาพแวดล้อม ได้เปิดเผยให้เห็นหายนะด้านสิ่งแวดล้อมของสังคมไทยในวงกว้าง ซึ่งในการดำเนินชีวิตประจำวันตามปกติ คนทั่วไปจะ "มองไม่เห็น" เนื่องจากเป็น "สถานที่เฉพาะ" ทั้งในเขตนิคมอุตสาหกรรมและพื้นที่ลับหลบสายตาผู้คน

ภูมิใจไทยดันภาษีบ้านเกิดเมืองนอน เสนอเปิดรับฟังความเห็น ร่าง พ.ร.บ. กระจายอำนาจ เปิดทางผู้เสียภาษีบุคคลธรรมดาเลือกนำเงินภาษีไปอุดหนุน อปท. ได้ 1 แห่ง ขั้นต่ำ 500 บาท/ปี พร้อมให้ผู้บริจาครายได้ไม่เกิน 50 ล้านบาท ใช้สิทธิลดหย่อนภาษีได้ เริ่มปีภาษี 71

สถานการณ์ลักลอบทิ้งขยะอุตสาหกรรมที่เพิ่มมากขึ้น ขณะที่กฎหมาย หน่วยงานรัฐอ่อนแอ ทำให้อิทธิพลมืด เริ่มคุกคามชุมชนที่ลุกขึ้นมาปกป้องพื้นที่จากมลพิษ ถูกคุกคาม ถึงขั้นลงขันตั้งค่าหัว สุเมธ เหรียญพงษ์นาม และ สุนทร คมคาย แกนนำภาคประชาชนที่ออกมาต่อสู้กับปัญหาขยะพิษในพื้นที่ภาคตะวันออก

เป็นที่รู้กันว่า "กรุงเทพมหานคร" เป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น"พิเศษ" มีอำนาจการบริหารเป็นอิสระหลายด้าน แต่เป็นศูนย์กลางทุกด้านของประเทศ เป็น "เมืองหัวโต"และ โตขึ้นเรื่อย ๆ รศ.ดร.โอฬาร ถิ่นบางเตียว รัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาบูรพา มองว่าเป็น "เมืองพิเศษแค่ชื่อ" เพราะอยู่ภายใต้ระบอบราชการรวมศูนย์

รัฐบาลภูมิใจไทยเตรียมผลักดันกฎหมาย "ภาษีบ้านเกิดเมืองนอน" ตั้งเป้าสำเร็จภายใน 1 ปี เปิดทางผู้เสียภาษีเงินได้ สามารถบริจาคภาษีกลับไปให้ท้องถิ่นบ้านเกิด เพื่อพัฒนาพื้นที่โดยไม่ต้องรองบประมาณส่วนกลาง แต่จะประสบความสำเร็จได้ต้อง "อำนวยสะดวก" และสามารถตรวจสอบได้และใช้งบอย่างโปร่งใส

ตราบใดที่กรุงเทพฯยังเป็นเมืองศูนย์กลางการเมืองเศรษฐกิจ ก็จะยิ่งกลายเป็นเมือง "หัวโต" มากขึ้น และดึงดูดให้คนอพยพเข้ามาอยู่อาศัย พร้อมนำลูกหลานเข้ามาศึกษาเรียน กรุงเทพมหานครมองตัวเองต้องเป็นที่เพิ่งและต้องช่วยลดภาระผู้ปกครองให้ได้ ในเวลาเดียวกันต้องช่วยพัฒนาศักยภาพเด็กให้มีสมรรถนะครบถ้วน

บริหารจัดการขนส่งสาธารณะ มีการเสนอมานานว่าต้องกระจายอำนาจให้ท้องถิ่นดูแล แต่ผ่านไปไม่รู้กี่รัฐบาล ก็ยังทำไม่ได้ และหลายคนก็นึกไม่ออกว่าปัจจุบันมันมีปัญหาอย่างไร "บุญเลิศ วิเศษปรีชา" ชี้ให้เห็นชัดว่ารวมศูนย์อำนาจมีปัญหาจริง ๆ โดยยกตัวอย่างเมืองยะลา ที่ท้องถิ่นอยากจะทำ แต่ติดปัญหาจนต้องเลิกไป

“พื้นที่” ไม่ใช่แค่ที่อยู่อาศัย แต่คือชีวิต ! แม้ท้องถิ่นจะเข้มแข็ง แต่ขาดความเข้าใจร่วม ทำงานกันแยกส่วน การสร้าง “เมืองสุขภาวะ” จึงจำกัดอยู่แค่ในเมืองต้นแบบ Policy Forum ชวนร่วมขยับท้องถิ่น ขยายเมืองสุขภาวะ ผ่านการเสริมสร้างองค์ความรู้ สร้างกลไกการมีส่วนร่วม และผลักดันการแก้กฎหมายที่เป็นอุปสรรค

แม้จะมีงบประมาณ อบจ.มากถึงปีละ 1,400 ล้านบาท แต่ “ห่านที่ออกไข่ทองคำให้ประเทศ” อย่างภูเก็ตก็มีราคาที่ต้องจ่าย จากการเป็นเมืองเศรษฐกิจและท่องเที่ยวสำคัญ