
ที่ผ่านมา นโยบายด้านภัยพิบัติของไทยมุ่งเน้นไปที่การ 'ตั้งรับ' และ 'เยียวยา' เมื่อเกิดภัยน้ำท่วมขึ้นแล้ว แต่ยังไม่ได้ให้ความสำคัญกับประเด็นการจัดการความเสี่ยงเชิงรุก รวมถึงการทำงานร่วมกับชุมชนเป็นฐาน ที่จะป้องกันความสูญเสียและเสียหายที่เกิดขึ้นได้ตั้งแต่ก่อนที่ภัยนั้นจะมาถึง

กรุงเทพฯ กำลังเข้าสู่ยุคที่ “ภัยพิบัติ” กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน คำถามสำคัญจึงไม่ใช่แค่ว่า “กรุงเทพฯ จะรับมือวิกฤตแต่ละครั้งอย่างไร?” แต่คือ “เราจะสร้างระบบเมืองที่มองเห็น เตือนภัย ป้องกัน และดูแลคนได้ก่อนเกิดวิกฤตอย่างไร?”

ภัยพิบัติมีแนวโน้มเกิดมากขึ้นทั่วโลก สร้างความเสียหายรุนแรงต่อเนื่อง นำมาสู่การระดมสมองเตรียมพร้อมรับมือเพื่อป้องกันและลดความสูญเสีย ด้วยกลไกทางกฎหมาย การบริหารจัดการ และนวัตกรรมที่ปรับเปลี่ยนไปตามความเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิกาศในยุคโลกเดือด