
ตราบใดที่กรุงเทพฯยังเป็นเมืองศูนย์กลางการเมืองเศรษฐกิจ ก็จะยิ่งกลายเป็นเมือง "หัวโต" มากขึ้น และดึงดูดให้คนอพยพเข้ามาอยู่อาศัย พร้อมนำลูกหลานเข้ามาศึกษาเรียน กรุงเทพมหานครมองตัวเองต้องเป็นที่เพิ่งและต้องช่วยลดภาระผู้ปกครองให้ได้ ในเวลาเดียวกันต้องช่วยพัฒนาศักยภาพเด็กให้มีสมรรถนะครบถ้วน

หากประเทศไทยมีการลุงทุนในการดูแลเลี้ยงดูเด็กปฐมวัยได้ดี จะสามารถลดต้นทุนทางสังคมได้มากขึ้น แต่ระบบการศึกษาไทยกลับละเลยให้ความสำคัญกับการเรียนรู้ของเด็กปฐมวัย เพราะกฎหมายมีช่องโหว่ นำไปสู่ความเหลื่อมล้ำของเด็กไม่อาจเข้าถึงการศึกษาในชั้นระดับปฐมวัย