
คำวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 28 กันยายน 2569 ในคดีบาร์โค้ดและ QR code บนบัตรเลือกตั้งทำให้เกิดการอภิปรายในวงกว้างเกี่ยวกับหลักการลงคะแนนโดยลับ จึงทำให้ผู้เขียนสนใจศึกษาค้นคว้าบรรทัดฐานและกรณีศึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้ในต่างประเทศ

ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยว่า การใช้คิวอาร์โค้ดและบาร์โค้ดในบัตรเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไปเมื่อวันที่ 8 ก.พ. 2569 ไม่มีปัญหาความชอบด้วยรัฐธรรมนูญ

ความโปร่งใสในบาร์โค้ดและคิวอาร์โค้ดบนบัตรเลือกตั้ง 69 กลายเป็นประเด็นร้อนสังคม หลังกกต.ยอมรับว่าโยงถึงต้นขั้วได้ แต่ถูกแยกเก็บและเป็นความลับ และไม่อาจสืบย้อนกลับถึงคนลงคะแนนได้ ขณะที่นักวิชาการและนักกฎหมายต่างตีความหลักการรัฐธรรมนูญ การออกเสียง “โดยตรงและลับ” ต้องเป็นระบบปิดสนิทชนิดที่ใครก็รู้ไม่ได้

วิกฤตศรัทธาต่อ กกต.ในการการเลือกตั้ง 69 กำลังขยายวงมากขึ้น เมื่อภาคประชาชน พรรคการเมือง นักศึกษาแนักวิชาการ รวมยื่นฟ้อง 3 ศาล คือ ศาลปกครอง ,ศาลรัฐธรรมนูญ และศาลอาญาทุจริตและประพฤติมิชอบกลาง ปม“บาร์โค้ดและคิวอาร์โค้ด”บนบัตรเลือกตั้ง โดยแต่ละศาลมีอำนาจตัดสินคดีต่างกัน

จับตาประเด็นร้อน "บาร์โค้ด-คิวอาร์โค้ด" บนบัตรเลือกตั้ง ที่สามารถตรวจสอบผู้ลงคะแนนเลือกตั้ง ซึ่งอาจจะทำให้การเลือกตั้งไม่เป็นความลับ อาจส่งผลให้การเลือกตั้ง 69 เสี่ยงโมฆะ เช่นเดียวกับการเลือกตั้ง 49