บทความ
อพยพแนวตั้ง: เมื่อคนกรุงเทพฯ หนีน้ำขึ้นข้างบน และการช่วยเหลือต้องตามขึ้นไปให้ถึง
คืนวันที่ 27 กันยายน 2569 น้ำในเคหะชุมชนคลองจั่นสูงราวหนึ่งเมตรครึ่ง การไฟฟ้าตัดกระแสไฟเพื่อความปลอดภัย ผู้อยู่อาศัยจำนวนมากยังอยู่บนชั้นสูงของอาคารในความมืด ห่างออกไปไม่กี่กิโลเมตร ชุมชนบ้านชั้นเดียวริมคลองแสนแสบกำลังทยอยลงเรือไปยังศูนย์พักพิงที่โรงเรียนของเขต อุทกภัยครั้งเดียวกัน
ฝนตกทั่วเมือง แต่น้ำท่วมไม่เท่ากัน : ความเป็นเมืองและความเหลื่อมล้ำเชิงพื้นที่ในการรับมือภัยพิบัติไทย
ทุกปีเมื่อฤดูฝนมาถึง ภาพน้ำท่วมในเมืองใหญ่ของไทยมักกลับมาให้เห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถนนสายหลักในกรุงเทพมหานครกลายเป็นทางน้ำ ตลาดริมแม่น้ำในเชียงใหม่ถูกน้ำปิงเอ่อล้น ซอยการค้าในหาดใหญ่จมอยู่ใต้น้ำ และถนนเลียบชายหาดพัทยาเต็มไปด้วยขยะที่กระแสน้ำพัดพามา
เฉดที่แตกต่างของ “เมืองที่ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง”
บุญเลิศ วิเศษปรีชา วิพากษ์การพัฒนาเมือง เสนอว่า"เมืองที่ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง" ต้องเป็นเมืองที่คนจนสามารถ “อยู่ร่วมกับความเจริญ” ได้จริง ไม่ถูกผลักออกจากพื้นที่เพราะราคาที่ดิน ค่าเช่า และการพัฒนาเชิงพาณิชย์ ซึ่งเป็นบทความชิ้นแรกใน Policy Watch จุดประเด็นในเรื่อง "ความเป็นเมือง" ที่ควรจะเป็น
